Istorija Evropskog pokreta
Medjunarodni evropski pokret je nastao 1948, na Prvom Evropskom kongresu, održanom u Hagu kojem su prisustvovali privrednici, intelektualci i državnici (uključujući Konrada Adenauera, Fransou Miterana i druge) iz mnogih evropskih zemalja, a kojim je predsjedavao Vinston Čerčil.
Motivacija za ovo okupljanje je bilo nastojanje velikog broja istaknutih ličnosti tog vremena da doprinese oporavku Evrope, njenom daljem ujedinjenju, ubrzanom razvoju i utemeljenju na principima zaštite ljudskih prava i osnovnih sloboda.
Cilj ovakvih projekcija i integrativnih planova na političkom, ekonomskom i kulturnom polju je bilo preventivno djelovanje u oblasti konflikata na evropskom tlu, odnosno eliminacija svih dotadašnjih razloga koji su često ovaj kontinent vodili u duboke podjele i sukobe.
Na pomenutom Kongresu je doneseno niz rezolucija i odluka koje su za rezultat imale stvaranje Evropskog pokreta. Ovako formirana nevladina organizacija je nastavila da djeluje u formi interesne grupe, kroz seminare, kongrese, neformalne susrete i druge aktivnosti, stvarajući ogranke u zemljama Zapadne Evrope.
Tako je stvorena struktura koja ima Federalno vijeće, sa sjedištem u Briselu, nacionalne oganizacije i regionalne odnosno lokalne ispostave. Nacionalne organizacije su samostalne u odredjivanju svojih struktura, članstva i obima i oblika aktivnosti, do stepena u kojem su one u skladu sa osnovnim principima Medjunarodnog evropskog pokreta.
Trend ekskluzivnog učlanjivanja ogranaka iz zemalja Zapadne Evrope se nastavio do 1989, kada se stvaraju i uključuju u Medjunarodni evropski pokret i organizacije iz zemalja Centralne, Istočne i Jugoistočne Evrope.
U tom periodu se stvaraju i prvi EP i u zemljama bivše SFRJ. Neki od tih pokreta iz našeg regiona su dali veliki podsticaj širenju evropskih ideja, principa i standarda u svojim društvima.
Izvod iz "Studije o metodama organizovanja i rada Evropskog pokreta u zemljama na području bivše SFRJ"
Motivacija za ovo okupljanje je bilo nastojanje velikog broja istaknutih ličnosti tog vremena da doprinese oporavku Evrope, njenom daljem ujedinjenju, ubrzanom razvoju i utemeljenju na principima zaštite ljudskih prava i osnovnih sloboda.
Cilj ovakvih projekcija i integrativnih planova na političkom, ekonomskom i kulturnom polju je bilo preventivno djelovanje u oblasti konflikata na evropskom tlu, odnosno eliminacija svih dotadašnjih razloga koji su često ovaj kontinent vodili u duboke podjele i sukobe.
Na pomenutom Kongresu je doneseno niz rezolucija i odluka koje su za rezultat imale stvaranje Evropskog pokreta. Ovako formirana nevladina organizacija je nastavila da djeluje u formi interesne grupe, kroz seminare, kongrese, neformalne susrete i druge aktivnosti, stvarajući ogranke u zemljama Zapadne Evrope.
Tako je stvorena struktura koja ima Federalno vijeće, sa sjedištem u Briselu, nacionalne oganizacije i regionalne odnosno lokalne ispostave. Nacionalne organizacije su samostalne u odredjivanju svojih struktura, članstva i obima i oblika aktivnosti, do stepena u kojem su one u skladu sa osnovnim principima Medjunarodnog evropskog pokreta.
Trend ekskluzivnog učlanjivanja ogranaka iz zemalja Zapadne Evrope se nastavio do 1989, kada se stvaraju i uključuju u Medjunarodni evropski pokret i organizacije iz zemalja Centralne, Istočne i Jugoistočne Evrope.
U tom periodu se stvaraju i prvi EP i u zemljama bivše SFRJ. Neki od tih pokreta iz našeg regiona su dali veliki podsticaj širenju evropskih ideja, principa i standarda u svojim društvima.
Izvod iz "Studije o metodama organizovanja i rada Evropskog pokreta u zemljama na području bivše SFRJ"